Przepraszam.
Tak mi przykro.
Wreszcie się zdecydowałeś.
Wszyscy byli szczęśliwi.
Ale przeze mnie...
Dlatego, że cię śledziłam...
Trzeba było mnie tam zostawić.
Prawda?
Miałeś rację.
Sprawiam...
Sprawiam same kłopoty.
Nie.
Kłopoty to mało powiedziane.
Jestem jak plaga.
Hani!
Co się stało?
Masz nogę w gipsie! Biedactwo!
To twoja wina?
Jungu! Przestań.
Gdy się zjawiasz, Hani wpada w kłopoty!
Wystarczy!
Hani?
Idźcie już.
Hani.
Chcę być sama.
Hani.
Nic ci nie będzie?
- Chodź! - Puszczaj!
Hani, jesteś głodna? Kupię ci coś.
Puść mnie! Co jest?
Też mam iść?
Idź i odpocznij.
Bardzo przepraszam.
Strasznie mi wstyd.
- Nie przejmuj się. - Właśnie.
Po wypadku jeszcze by zdążył.
Ale zdecydował się nie iść.
Mimo wszystko...
Egzaminy były dla niego trudnym wyborem.
Widocznie miał coś ważniejszego.
Nie martw się.
Jeśli nastolatek nie ma rozterek, to ciągle jest dzieckiem.
Dzięki.
Do pracy. Klienci zaraz zaczną się schodzić.
Wiesz co, Hani?
Masz mocne kości. To rodzinne.
Nawet lekarze się zdziwili, jak szybko doszłaś do siebie.
- Tato? - Tak?
Nie powinniśmy się wyprowadzić od Seungjo?
Czujesz się nieswojo?
Niepotrzebnie.
Każdy się o ciebie martwił.
To jeszcze gorzej.
Co ze mną nie tak?
Zapraszamy.
Mamy klientów. Czas iść.
Odwiozę cię i zaraz tu wracam.
Hani jest wciąż przybita?
Nie chce wyjść z pokoju. Prawie nic nie je.
Wychodzi tylko w nocy.
Przestraszyła mnie. Myślałem, że to duch.
Seungjo!
Bądź dla niej miły! Porozmawiaj z nią. To na pewno ją pocieszy.
Już rozmawiałem.
Tak? Co powiedziałeś?
Podziękowałem, że nie musiałem iść na rozmowę.
Jak to miało ją pocieszyć?
Póki ona głoduje, to ty też!
Dałaś mu pigułkę nasenną w dzień egzaminów.
I wciąż twierdzisz, że go lubisz?
Na barana!
Uwielbiasz kłopoty.
Co?
Dobrze się bawisz?
Odczep się ode mnie!
Długo to potrwa? Zostaw mnie!
Ciągle sprawiasz kłopoty!
Nie mam spokoju, odkąd się pojawiłaś.
Kopę lat!
Uciekamy?
Bo nie dostałem się na Taesan?
I jeszcze... przez tę pigułkę.
Chciałam ci pomóc...
Powinnam trzymać się z daleka.
Inaczej znowu cię zranię. Nie zatrzymuj mnie.
Nie zamierzam.
Pomóc ci? Wygląda na ciężką.
Nie trzeba.
To na razie.
To do mnie?
Uniwersytet Parang.
Czesne...
Zero?
Nie ma czesnego?
Kierunek nieokreślony? To chyba pomyłka.
To nie do mnie. Do jakiegoś Seungjo Baeka.
Seungjo Baek?
Powaga?
Idziesz na Parang? Czemu?
Cóż... Zależało im na mnie.
Co?
Seungjo, jeśli wybierzesz Parang,
będziemy cię wspierać w każdy możliwy sposób.
Zapłacą za studia za granicą, badania, doktorat.
Gwarantują mi nawet posadę profesora.
A mnie męczyli pytaniami. „Mamy panią przyjąć?
Czemu?” Ale ty...
Mógłbyś dostać taką ofertę od każdej uczelni.
W zeszłym roku byłem sfrustrowany jak nigdy.
Zastanawiałem się, co będzie, i zacząłem się niepokoić.
Wszystko było bez sensu.
Współczuję.
Było fajnie.
Śmiesznie było zasnąć na egzaminie.
A martwienie się o wynik to ciekawa odmiana.
Wszystko dzięki tobie. Poznałem nowe rzeczy.
Poczułem dreszczyk przygody.
Więc...
Co?
Twierdzisz... że wybrałeś Parang ze względu na mnie?
Nie, zrobiłem to dla siebie.
Żeby się zabawić, dopóki nie poznam powołania.
Twoja babcia mówiła, że wesoły czuje, że żyje.
Prawda.
Czas na ciebie. Pa.
Czekaj!
Posłuchaj...
Mogłabym jeszcze zostać?
Będę już grzeczna.
Ty? Mam w to uwierzyć?
Racja.
Postaram się!
Obiecuję dużo zabawy i emocji na studiach.
Dziękuję.
Ale...
Zapisałeś się na Parang i nic nie powiedziałeś?
Wiedziałeś, jak było mi przykro?
Tak?
Dla zabawy.
Co?
Źle?
To zrezygnuję...
Nie!
Dobrze zrobiłeś.
Cieszę się.
Wiem.
Mówiłam, że wszystko zaplanował.
Uniwersytet Parang? Jak to się stało?
Przepraszam.
Gdyby nie wypadek Hani, dostałby się na Taesan.
Taesan jest do niczego. Pełen takich, jak Seungjo.
Hani i Seungjo na tym samym kampusie.
Nie uważacie, że są dla siebie stworzeni?
Dla siebie?
Witam!
Dzień dobry, to znowu ja. Ja to zrobię.
Nie trzeba.
Ej, ty! Szef kuchni nie powinien pucować!
Szef kuchni?
Przestań mi z tym szefem.
Przyszedłem tylko dać panu to.
Czyli?
Ziarna krokosza.
Krokosza?
Na złamane kości!
Pomogą jej nawet po zdjęciu gipsu. Proszę je ugotować i podać Hani.
Dziękuję.
- Szefie! - O co chodzi?
Chcę zostać pańskim asystentem.
Sopalbok ma 60-letnią tradycję. Nie można jej przerwać!
Wszystko robisz dla Hani. Znajdź coś dla siebie.
Ale tego właśnie pragnę.
Gdy spróbowałem pańskiego makaronu, doznałem takiego szoku...
- Zostaw mnie! - Błagam!
- Puść!
- Przepraszam. - Witamy!
Proszę.
To pan sprzedaje owsiankę, po której dostaje się na studia?
Dzięki niej najgorsi uczniowie dostają się na Uniwersytet Parang.
Chodzi o „uda się”?
Właśnie!
- To tu! Chodźcie! - Witam!
W końcu znalazłyśmy!
Już cię tu nie ma!
Wykluczone! Zostanę tu, aż się pan zgodzi.
Utrudniasz mi pracę.
Już przestaję!
Przepraszam? Poproszę ciepłą wodę.
Idź już.
- Możemy prosić menu? - Momencik!
Menu, menu... Jest.
Proszę bardzo.
- Przystojniak. - A jaki wysoki.
Mają też makaron z małżami.
O tej porze roku małże są najlepsze. Smakują oceanem.
Przekonał mnie.
Wezmę makaron z małżami.
Dla mnie owsianka.
Jeden makaron i trzy owsianki. Za chwilę podam.
Raz makaron, trzy razy owsianka!
Czym mogę służyć?
Ja...
Szukam aparatu i odtwarzacza mp3.
To tam.
Super.
Tyle chciałabym mu kupić.
Ładne.
W tym byłoby mu do twarzy.
Dziękuję, będę się przykładać do pracy.
- Miło mi to słyszeć. - Dam z siebie wszystko.
Już biegnę!
Bardzo dobry wybór.
6200 wonów.
Cześć, Hani.
Dobry wieczór.
Ostatnio ciągle późno wraca.
Dostała się na studia i już baluje.
Uważaj na słowa, młody.
Hani Oh? Gdzie tak długo byłaś?
A co? Martwiłeś się?
Martwiłem? Mama nie może iść spać, bo musi ci otworzyć.
Wiem.
Nic nie poradzę.
Co?
Sushi...
3800 wonów na godzinę, razy 7...
A na tydzień...
7000 wonów, proszę.
10 tysięcy...
3 tysiące reszty.
Zapraszam ponownie.
Witamy...
Ile płacę?
1200 wonów.
Proszę.
Przepraszam... Ile pan mi dał?
10 000.
Z 10,000 wonów...
Przepraszam ponownie...
Mógłby pan wyjąć 8800 wonów?
Co?
8800 wonów.
Dziękuję.
Zapraszam ponownie.
O, nie!
„Mógłby pan wyjąć 8800 wonów?”
Czemu ze wszystkich sklepów musiał wybrać ten?
To przeznaczenie!
O, nie!
Muszę znaleźć nową pracę.
I nie mogę pracować do późna.
Hani?
Musisz jechać znowu.
Dopóki mi pan płaci, nie szkodzi.
To tutaj.
To wszystko.
Głupia! Jak mogłam to przeoczyć?
Słucham?
Nie. Już dojechałam.
Stoję przed domem.
Tak...
Kto tam?
Zamawiał pan kurczaka?
Mam dużo roboty. Zostawię go tutaj, a pan podejdzie.
Może być?
A co z pieniędzmi?
Racja!
Musi pan zapłacić.
Czemu wybrał akurat tę restaurację?
Tyle ich na mieście!
Tak chciał los! Jesteśmy sobie przeznaczeni.
Cześć, Mina.
Juri zniknęła.
Nie ma jej od rana i wyłączyła telefon.
Urwał nam się kontakt, kiedy ty i ja dostałyśmy się na Parang.
Dlatego nie przyszła do szpitala.
Gdzie może być?
Wszędzie sprawdziłyśmy?
Szkoła!
Tu jej nie ma.
Hej, Juri!
Matko! Wystraszyłaś mnie!
Co z tobą? Wyłączyłaś telefon.
Czemu tu siedzisz?
Myślałam, że jesteście zajęte. Macie studia.
Jeszcze nie było zakończenia szkoły.
Przepraszam. Miałam dużo na głowie.
W porządku.
Przyszłam rano na dodatkowe zajęcia i nie miałam ochoty wracać do domu.
Tutaj czuję się dobrze.
Będziesz poprawiać?
Rodzice mówią, żebym powtórzyła rok i poszła na dwuletnie studia.
Ale nie jestem pewna.
Czesne to strata forsy. Rodzice mnie nie rozumieją.
Powiedz im, co chcesz robić.
Ja nic nie potrafię.
Nieprawda!
A co umiem?
Mnie też strzygłaś.
Racja!
Zawsze zaplatasz mi warkocze.
Nauczycielce też się podobało.
Jasne.
Koniec z nauką. Nie idę na studia.
Mam już dość tych książek!
Dla wszystkich liczą się tylko studia! Świat zwariował!
Dla wszystkich liczy się tylko uroda! Świat oszalał!
Juri jest piękna!
Mina też!
Gratuluję wam studiów.
Zwykle się tak nie rozckliwiam.
- Wiemy, wiemy! - Jesteś twarda!
Hani! Seungjo! Chodźcie już.
- Posłuchaj... - Co?
- Proszę. - A co to?
Chciałam przeprosić i podziękować. To też prezent na koniec szkoły.
Wszystko w jednym?
Zobacz.
Co to?
Urządzenie do masażu głowy. Często cię boli.
Skąd wzięłaś to kretyństwo? Głupie nawet jak na ciebie.
Nie podoba ci się?
Wymienimy.
Spóźnicie się na zakończenie roku. Szybciej!
A to co? Hełm?
Urządzenie do masażu.
Seungjo często używa głowy. Szyję też masuje.
To dla Seungjo?
Co za miły gest.
- Seungjo, może założysz? - Jeszcze nie zwariowałem!
Niewdzięcznik.
Nie mogło być tanie. Skąd wzięłaś pieniądze?
Pracowałam na pół etatu.
To dlatego wracałaś późno.
Rozumiem.
Raz, dwa. Próba mikrofonu.
Nie denerwuj się tak.
Mina, nie mogę oddychać.
Nigdy wcześniej tam nie stałam.
Nauczycielka zrobiła zadymę, żebyś mogła dziś przemawiać.
Naprawdę?
Tak. Najlepszy absolwent, Seungjo Baek, i Hani Oh z klasy 7.
Powodzenia! I nie potknij się.
Nie kracz!
Uważaj.
Seungjo!
Idziesz na Parang?
Co ci odbiło?
Odbiło?
Tak.
Jest tyle uczelni. Dostałbyś się na Taesan z palcem w nosie.
A ty wybrałeś Parang.
Lubię ci robić na złość.
Co? Ja ci pokażę!
Proszę o ciszę.
Zaczynamy 14. akademię z okazji zakończenia liceum.
Każdego roku dzieję się coś nadzwyczajnego.
Ale tym razem...
doświadczyliśmy dwóch cudów, które są tak absurdalne,
że cud to chyba złe słowo. Pierwszy...
to Hani Oh z klasy nr 7, która dostała się na Uniwersytet Parang.
A drugi...
to najlepszy uczeń Seungjo Baek, który też wybrał Uniwersytet Parang.
- Jak to możliwe? - Właśnie!
Zapraszamy teraz naszego prymusa, Seungjo Baeka.
Jak mówił Oliver Wendell Holmes, najważniejsze w życiu
nie jest to, gdzie jesteśmy, ale dokąd zmierzamy.
Dziś kończymy liceum. Przez te trzy lata dążyliśmy do tego.
Ale dokąd zmierzamy od teraz?
Do baru z makaronem? Do rodzinnej restauracji?
Ja sam nie wiedziałem, dokąd zmierzam.
Wciąż nie wiem.
Ale wiem, jak poznać przeznaczenie.
Starsza pani, której nigdy nawet nie poznałem,
powiedziała: „Baw się życiem. I dawaj radość innym”.
Jak dobrze wiecie,
nie jestem kimś, kto potrafi rozweselić,
więc sam najpierw muszę stać się wesoły.
Jeszcze nie wiem, jak.
Mam nadzieję, że dokądkolwiek zmierzacie,
będziecie się dobrze bawić.
Dziękuję.
Możesz się po prostu bawić.
Bawić?
Babcia zawsze mi powtarzała:
„Hani, skarbie, baw się życiem. I dawaj radość innym”.
Tak powinnam żyć.
Zabawa?
Hani Oh, możesz podejść na scenę?
Jestem! Już idę!
Kolej na Hani!
Seungjo Baek z klasy nr 1 i Hani Oh z klasy nr 7
otrzymają świadectwa jako przedstawiciele szkoły.
Podejdźcie do podium.
Seungjo Baeku, czy bierzesz sobie Hani Oh za żonę
i przysięgasz miłość i wierność, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Przysięgam.
A czy ty, Hani Oh,
- przysięgasz mu miłość? - Przysięgam!
Hani! Ja też!
Też przysięgam, Hani!
Będę cię kochał aż do śmierci.
Nie ma mowy!
Seungjo! Powiedz mu, że nie oddasz Hani!
Czy to mama Seungjo?
Biedny Seungjo. Nie ma lekko z taką mamą i Hani.
Co robisz? Zejdź już.
Byłaś świetna, Hani!
Rozbawiłaś nas do łez.
Mówiłam, że się potkniesz.
Przepraszam, Hani. Mnie też poniosło.
Proszę się nie martwić. Eunjo poszedł?
Powiedział, że się mnie wstydzi.
Nie szkodzi. Zachowała się pani w stylu Hani.
- Tak? - Bez kłopotów nie ma Hani.
Gdzie się podział Seungjo? Mieliśmy robić zdjęcia.
Tak bym chciała wrócić do szkoły.
Przebrać się w mundurek.
Naprawdę? My mamy ich już potąd.
O, kurczę!
I to się nazywa zakończenie szkoły.
Poszukajmy Seungjo! Gdzie on jest?
Tam.
Możemy sobie zrobić zdjęcie?
Chcą mieć z nim zdjęcie?
Biedactwa.
Patrzcie!
To Jangmi.
Seungjo, zrobimy sobie zdjęcie? Przepraszam.
Chodź.
Hani! Może ty go poprosisz?
Ja?
Nie, boję się.
Nie ma się czego bać. Zobaczą, że jesteś lepsza od nich.
Seungjo!
No co? Chcesz wspólne zdjęcie?
Tak.
Po tym, co mi dziś zrobiłaś?
Przepraszam. Nieważne.
Hani Oh!
Wracaj tu.
Tak dobrze?
Tak. Sekundkę.
Wyglądacie uroczo.
Dziękuję.
Uwaga!
- Raz... - Ile mi wydałaś?
Dwa...
„Mógłby pan wyjąć 8800 wonów?”
Trzy!
Dobra, Hani. To będzie niezapomniany wieczór.
Chodźcie.
Co tu robi klasa nr 7?
No, nie! Do chrzanu!
My też was nie lubimy!
Zarezerwowałam ten lokal.
Jesteśmy z tej samej szkoły. Dogadamy się.
Nie jesteśmy przyjaciółmi!
Szybciej.
Ruchy, ruchy!
Hani!
To specjalnie dla ciebie. Z głębi mojego serca.
Co ty tu robisz, Seungjo!
Przygotowali dla nas występ. Zostajemy.
Pewnie.
Ja mu zaraz...
A, zresztą!
Jedziemy z tym koksem. Seungjo, nie patrz.
Nawigujesz mnie przez życie
Przepraszam!
Trzy razy „uda się”.
Zapraszam.
Jest miejsce na piętrze.
Idę.
Jak smakowało?
Tak, panie Oh. To znaczy, szefie.
Jestem na przyjęciu pożegnalnym.
Powaga? Świetnie!
Teraz?
Rozumiem. Już pędzę.
Poświęcę dzisiaj dla jutra. Dla przyszłości.
Słuchajcie! Jestem z was bardzo dumny.
Przez cały rok byliście najlepsi.
To wy jesteście najlepsi.
Egzaminy i studia nie określają, kim jesteście.
Wszyscy jesteście wyjątkowi.
Przegrani zawsze mówią, że są wyjątkowi.
Co? Przegrani?
Słucham? Nie miałem na myśli was.
Czemu tak to odebrałaś?
Zawsze dostajesz najlepszych uczniów. Nie musisz się wysilać.
A moja kiepska uczennica dostała się na Parang.
Znasz to uczucie?
A to uczucie, kiedy orzeł nagle pikuje i ląduje na Uniwersytecie Parang?
To nieprawda.
To nie jej wina. Nie obniżyłem lotów przez tę kretynkę.
To mnie obraża.
Kretynkę?
Katastrofalną.
Seungjo!
Wiem, że sprawiłam ci trochę kłopotów.
Trochę?
Mnóstwo.
Jesteś zdolny od urodzenia i nie chcesz nic więcej osiągnąć.
Nie możesz gardzić głupszymi od siebie.
Ja tobą nie gardzę. Ty sama to robisz.
To kompleks niższości.
Cham. Jesteś nieczułym, egoistycznym draniem!
Jesteś okropny!
Tak mówisz. Ale mnie kochasz.
Co?
Lubisz o mnie myśleć. Napisałaś do mnie.
Popisałaś książkę moim imieniem.
Jak się nauczyłaś?
Dobra.
Chcesz wojny?
Umiem się bronić.
Pożałujesz!
Patrzcie!
Oto prawdziwe oblicze Seungjo!
Myślałeś, że mam tylko jedną odbitkę. Błąd!
Chodź!
To boli. Puszczaj!
Co ty sobie myślisz?
Co jest?
Wszystkim pokazałaś?
Nie boję się ciebie.
Poniżyłeś mnie przy wszystkich.
Wykpiłeś moje uczucia.
Musiałam pokazać zdjęcie.
Mam cię już dość. Przestanę cię lubić.
To możliwe?
Owszem!
Nie mogę na ciebie patrzeć. Wiem, jaki potrafisz być wstrętny.
Już nie jestem licealistką. Pora zapomnieć o szkolnym romansie. Na dobre.
Zapomnisz o mnie?
Na zawsze!
- Znajdę kogoś wyjątkowego. - Proszę bardzo.
Żebyś się widziała.
Matołku.
Pocałował...
Ja i Seungjo.
Pocałował...
mnie.
Moje cudowne czasy w liceum dobiegły końca.
Mam już upragnione 20 lat.
Ten cudowny czas
to zasługa Seungjo Baeka.
Baw się życiem. I dawaj radość innym.
Dokądkolwiek zmierzacie, dobrze się tam bawcie.
Hani Oh?
Ty jesteś Hani Oh?
Nie znoszę takich głupich dziewczyn jak ty.
Co ty tu robisz?
Nie wierzę. Jem śniadanie z Seungjo.
Mówię prawdę.
Odkąd cię poznałem, nie mam ani jednego spokojnego dnia.
Zostaw mnie w spokoju.
Nie mieszaj się do mojego życia.
Po prostu przestań.
Nie przestanę go kochać.
Nieważne, jak źle mnie traktuje.
Zawsze będzie w moim sercu.
Hani, masz coś w sobie.
Chcesz wody?
No, chodź.
Hani, nie idziesz na zajęcia?
Zapomniałabym!
Wcześnie wstałeś.
Stój!
Matołek.
Tak się nie mówi...
do kogoś, kogo się całuje.
Co się dzieje? Sama się nakręcam.
Głupia jestem.
Kiedy nosiliście mundurki, chciałam znowu być nastolatką.
A teraz chciałabym iść na studia. Co ze mną nie tak?
Hani, jak wygląda Seungjo?
Musiałam go zaciągnąć siłą do fryzjera.
Ale wyszło ładnie, prawda?
Nieźle.
Mówiłam, że ci do twarzy.
Skończyłem. Już pójdę.
Jeszcze dużo czasu.
Weź ze sobą Hani!
Kochanie!
Po prostu mnie zostawił.
To czemu wybrał tę uczelnię?
Nie rozumiem...
Co tak mamroczesz?
- Masz trwałą? - Tak.
Dostałam zniżkę dla absolwentów. Podoba ci się?
Wygląda jak hełmofon.
A gdzie Mina? To ona zaprosiła nas na lunch.
Ciągle tu byłam.
Mina? To ty?
A kto?
Widziałam cię wcześniej, ale nie byłam pewna.
Ale super!
Ślicznie wyglądasz.
- Szkoda, że nie studiuję. - Już wyrzuciłaś książki.
Czemu uciekasz, Hani? Co się stało?
No, co? Powiedz nam!
Czemu zakrywasz usta?
No bo...
Pocałował...
Co?
Pocałował cię?
Kiedy? Gdzie? Jak?
Cicho!
Jesteś jego dziewczyną.
To był raczej głupi żart.
To stało się tak szybko.
No co ty? Pocałunek to pocałunek.
Zaraz wszystkim powiem!
Hani, szczęściara z ciebie.
- W porządku? - Jesteś cała?
- Tak. - Nic się nie stało?
Nie potrąciłam cię?
Nie. Przepraszam.
Pierwszy rok?
Tak.
Witam.
Gdzie on jest?
Idziesz?
Tam jest.
Hani!
Cześć.
Po co tu przyszłyście?
Ja tylko...
Zastanawiałam się, jak wygląda twoja sala.
- Naprawdę się całowali? - Od kiedy jest takim mięczakiem?
Cześć. Znowu.
Twoja dziewczyna?
Nigdy w życiu.
Nigdy w życiu?
Mój pierwszy pocałunek to...
Tak myślałam.
Chodźmy do kafejki.
Muszę iść. Na razie.
Szefie!
Naprawdę lubisz Hani?
Gdyby nie ona, nie ukończyłbym szkoły.
Masz dziewczynę?
Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?
Wynoś się! Wszystko przez ciebie.
Kobieciarz.
Uda się wam dwojgu.
Masz na myśli Herę?
Gdy dwoje ludzi się zakochuje, to prawdziwy cud.
Myślisz, że mnie to się przydarzy?
Żal mi patrzeć na ciebie w takim stanie.
Wyprowadźmy się.
To przez makaron ciekną mi łzy.